موضوع: معمار واژه ها

معلم ادبیات، تنها آموزگارِ قواعد و دستور زبان نیست؛ او معمارِ واژه‌هاست که خانه‌ی ذهن ما را با آجرِ کلمات و احساسات، بنا می‌کند. حضورِ او در کلاس، درست مثل بارانی است که بر سرزمین خشک ذهن دانش آموزان می‌بارد و جان تازه‌ای به کلمات کتاب می‌دهد.ویژگیِ بارز او این است که اشعار را با بیانی ساده و زیبا، برایمان می‌خواند و توضیح می‌دهد. او با خواندن شعر هایی از فردوسی یا حافظ، در گنجینه‌ای قدیمی را باز می‌کند و طعمِ خوش کلام آن بزرگان را به ما می‌چشاند. او نه تنها راهِ خواندن، بلکه راهِ دیدن را به ما می‌آموزد، چرا که یاد می‌دهد میان جملات، به دنبالِ اندیشه و درک حقیقت آن باشیم. برخوردِ منطقی و مهربان او با ما ، کلاسِ ادبیات را به فضایی تبدیل کرده است که در آن، واژه‌ها توانایی نفس کشیدن دارند و دانش‌آموز می‌تواند جدا از دغدغه‌ی نمره، در دریایِ ادبیاتِ فارسی شناور شود. او با صبرِ بسیار، به پرسش‌های ما گوش می‌دهد و با تشویق‌هایِ به موقع، بذر اعتماد به نفس را در دلمان می‌کارد.در پایان، باید گفت که آموختنِ ادبیات، آموختنِ راه و رسمِ انسانیت است و خانم منصوری ما، این مسیر را با عشق و شرافت برایمان هموار می‌کند. کلاس او، نه فقط کلاسی برایِ شنیدن، بلکه یک میدان برایِ آموختن دوباره‌ی زندگی است. از این بابت، همیشه قدردان معلمی هستم که مثل یک راهنمای دلسوز چراغِ واژه هارا در دستان ما روشن نگه می‌دارد.